سندرم خودشیفتگی مفرط

اکثر مشکلات بشری ناشی از افراط و تفریط است، متاسفانه در مورد خودشیفتگی که به نحوی می‌توان اسم غرور هم رویش گذاشت این مورد صدق می‌کند.
خودشیفتگی به نظر من برای هر کسی فقط در محدوده‌ی شخصی خودش، یعنی در چارچوب روحی هر انسان و برای بهبود انگیزه‌های فردی، نیل به اهداف و پیشرفت و تعالی لازم و ضروری است، همان طوری که در بعضی روایات عزت نفس یا به تعبیری "غرور برای خود" امری مثبت تلقی شده.
اما وقتی این خودشیفتگی حتی در مقدار کم از محدوده‌ی شخصی خارج شود و فرد به تعریف و تمجید از خود بپردازد، همان غرور نکوهیده در دین اتفاق می‌افتد.
با مرور زمان این خود شیفتگی به حالت سندرم مفرط تبدیل می‌شود به طوری که فرد به جز خود تحویل گیری و ارائه‌ی نکات مثبت بعضا غلو آمیز یا در مرحله‌ی حادتر تعریف دروغ از خود، حرف دیگری برای گفتن ندارد.
کسی که بیش از حد متعارف به "منیت" خود به خارج از چارچوب شخصی بپردازد از لحاظ تعادل روحی روانی دچار مشکلاتی ست که ممکن است دلیل یا نتیجه‌ی این خود شیفتگی مفرط باشد.

/ 1 نظر / 30 بازدید
aty

سلام! ممنون از این پست!!! متاسفانه خودشیفتگی تو جامعه داره نمودار صعودی طی میکنه[نگران]